Κτήμα Λειβαδιώτη
Παραδοσιακό οινοποιείο σε 110 στρέμματα όπου φιλοξενούνται οκτώ ελληνικές ποικιλίες κρασιών
Κάθε φορά που θα γίνεται κόκκινο το κουμπί του κάθε χωριού και θα είναι έτοιμο για περιήγηση! Πατήστε το και καλό σας ταξίδι…
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στα Δουμπιά και όλοι οι δρόμοι ξεκινούν από τα Δουμπιά.
25 χιλιόμετρα από τον Πολύγυρο, πηγαίνοντας στο δρόμο για Αρναία η πινακίδα σε οδηγεί να στρίψεις «ζερβά», αφού τα Δουμπιά είναι ένα από τα Ζερβοχώρια, τα χωριά ζερβά (αριστερά) του δρόμου!
Άλλος δρόμος για να φτάσεις εδώ είναι μέσω της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Καβάλας, η παλιά εθνική οδός.
Η τρίτη σου επιλογή είναι μέσα από τα Πετροκέρασα, η οποία αποτελεί ωδή στη φύση, ειδικά αν έρθεις, μέσω αυτής της διαδρομής, το μήνα Οκτώβριο! Πιο φιδωτός δρόμος, αλλά οι εικόνες της διαδρομής αποτελούν πίνακα ζωγραφικής, αφού περνάς μέσα από το υπέροχο δάσος των Δουμπιών!
Οι κάτοικοι σήμερα αριθμούν τους 450, το υψόμετρο του χωριού είναι στα 330μ. και αξίζει πραγματικά να επισκεφθείτε το χωριό τουλάχιστον αυθημερόν και για να είναι πιο «γεμάτη», απ’ όλες τις απόψεις, η μέρα σας, προτείνω να έρθετε στα Δουμπιά Σαββατοκύριακο: γιατί εκτός από τα αξιοθέατα υπάρχει και η τέρψη του ουρανίσκου και εδώ όλα τα ΣΚ του χρόνου οι σούβλες των φίλων μας, του Γιώργου και της Ευγενίας, παίρνουν φωτιά! Ιστορικό μαγαζί, συνεχίζει την παράδοση χρόνων, από τον πατέρα του Γιώργου, ακριβώς πριν την πλατεία.
Τα Δουμπιά έγιναν γνωστά τοις πάσι από το ανθρακούχο νερό με την επωνυμία «Δουμπιά», όπως επίσης και ως τόπος καταγωγής του αξιόλογου τραγουδιστή Μανώλη Μητσιά.
Θα σας ξεκινήσω το σημερινό μας ταξίδι με τον απαραίτητο πρόλογο (βεβαίως, βεβαίως!) για την ιστορία του χωριού και σιγά σιγά, σπιθαμή προς σπιθαμή, όπως έκανε για χάρη μας ο Γιώργος ένα μεσημέρι του Οκτώβρη, θα σας ξεναγήσω στις ομορφιές αυτού του τόπου.
Τα Δουμπιά κατοικούνταν από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια (βρέθηκαν ίχνη γι’ αυτό, εννοείται). Στα ιστορικά τώρα χρόνια, βόρεια του χωριού υπάρχει η πύλη των αρχαίων Καλινδοίων. Στο χώρο, όπου σήμερα βρίσκεται το ξωκκλήσι των Αγ. Αποστόλων, υπήρχε το ιερό των Νυμφών και του Διονύσου, όπως επίσης ερείπια βυζαντινού κάστρου (Καστέλλι) υπάρχουν ακριβώς πάνω από τον καταρράκτη της Μπούλας.
Κάπως έτσι γράφεται η ιστορία του οικισμού στην ιστορική γραμμή με τις πρώτες, γραπτές πλέον, πηγές να μαρτυρούν ότι κατά το έτος 1445 υπήρχαν 16 νοικοκυριά στην περιοχή, τα οποία καταστράφηκαν κατά την έναρξη της Επανάστασης του 1821, ως αντίποινα από τους Τούρκους και οι κάτοικοι κατέφυγαν στο νησί της Σκοπέλου!
Εδώ θεωρώ χρέος να αναφέρω τον μεγάλο αγωνιστή Κωνσταντίνο Θ. Δουμπιώτη, τον υπαρχηγό του Εμμανουήλ Παπά, ο οποίος πρωτοστάτησε στην Επανάσταση της Χαλκιδικής, αργότερα οργάνωσε με τον Καρατάσο την Επανάσταση της Νάουσας, συμμετείχε σε πάρα πολλές μάχες, χρίστηκε μάλιστα και στρατηγός από τον Κωλλέτη. Ο Δουμπιώτης συμμετείχε επίσης με τον Θ. Κολοκοτρώνη, το 1833, στην Επανάσταση κατά της Αντιβασιλείας και κατέφυγε στη Σκόπελο, αφού γλίτωσε τη δίκη, με παρέμβαση του Κωλλέτη!
Κάπου εδώ παρεμβαίνω και αναρωτιέμαι αν τάχα, ως ελάχιστο φόρο τιμής στην άνθρωπο αυτόν, θα έπρεπε να κοσμεί την πλατεία του χωριού η προτομή του…
Αργότερα τα Δουμπιά γίνονται τσιφλίκι των Τούρκων και το 1852, 33 ντόπιοι γέροντες αγοράζουν από τον Τούρκο μπέη το χωριό με ταπί (συμβόλαιο), το οποίο βρίσκεται στο κοινοτικό κατάστημα!
Μοίρασαν τότε τα κτήματα κι έτσι άρχισε να μεγαλώνει ξανά το χωριό. Τότε ήταν που η Αγία Παρασκευή, η κεντρική εκκλησία, ανακαινίστηκε, από τα θεμέλια σχεδόν, αφού δεν είχε γλυτώσει από το μένος των Τούρκων…
Οι κάτοικοι είναι άνθρωποι του μόχθου, που ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και πολλοί δουλεύουν στα μεταλλεία της Γερακινής.
Δυστυχώς βέβαια πολλοί νέοι αναζητούν δουλειά στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα και το χωριό σιγά σιγά ερημώνει, όπως συμβαίνει με όλη την ελληνική ύπαιθρο τα τελευταία χρόνια.
Δύο είναι οι επικρατέστερες εκδοχές για την ονομασία του χωριού:
Στα σλαβικά «δουμπιά» σημαίνει βελανιδιές κι αυτό γιατί τα συγκεκριμένα δέντρα εδώ αποτελούν το σήμα κατατεθέν του χωριού.
Η δεύτερη εκδοχή μιλάει για τους τύμβους, που βρέθηκαν βόρεια του χωριού, που στη ντοπιολαλιά ο τύμβος έγινε τύμπος > τουμπιά > Δουμπιά!
Το χωριό είναι χτισμένο στους πρόποδες του όρους Κουρτίνα,ονομασία που προήλθε από το δάσος με τις βελανιδιές, που σχηματίζουν μία νοερή κουρτίνα στις πλαγιές του βουνού! Και φυσικά «όπου υπάρχει βουνό οι άνθρωποι χτίζουν στους πρόποδές του τα χωριά τους για να έχουν εύκολα δρόμο διαφυγής σ’ αυτό, σε περίπτωση ανάγκης», μας εξηγεί εδώ ο Γιώργος!
Είναι όπως τα παλιά σπίτια με τις «γκλαβανές» (καταπακτές) που από τη μία εξυπηρετούσαν τους ανθρώπους στο να φροντίζουν τα ζώα τους που «διέμεναν» στα ισόγεια, ειδικά τους κρύους μήνες του χειμώνα, αλλά ταυτόχρονα χρησιμοποιούνταν και ως κρυψώνες αμέσου δράσεως ,σε στιγμές κινδύνου…
Ντόπιο χωριό λοιπόν τα Δουμπιά με διώροφα τα περισσότερα σπίτια του, πλίνθινα με κεραμοσκεπές, με εσωτερικές αυλές κάποια απ΄αυτά, που μαρτυρούν μια αλλοτινή αίγλη…
…και τώρα ήρθε η ώρα, ελάτε μαζί μας…
Περνάμε την πλατεία (ερχόμενοι από τον Πολύγυρο) και συνεχίζουμε όλο ευθεία για να πάμε στην πηγή… ναι, ναι αυτή με το ανθρακούχο νερό! Σήμερα, για λόγους υγιεινής είναι σκεπασμένη και προστατευμένη. Το νερό, όπως μας εξηγεί ο «ξεναγός» μας, ανάβλυζε από το πίσω μέρος του ιερού, από το παρεκκλήσι των Αγ. Αποστόλων. Ευλογημένη από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο, αφού τον ξεδίψασε στη στάση που έκανε εδώ για να ξαποστάσει, εξού και το παρεκκλήσι αφιερωμένο στο όνομά του, που κάθε χρόνο λειτουργεί στη μνήμη του!
Ακριβώς απέναντι ο τεράστιος βράχος που έχει το σχήμα στόματος λιονταριού! Αυτός ο βράχος σχηματίστηκε από συστατικά του νερού που ανάβλυζε και κυλούσε «ελεύθερα» από την πηγή. Ανθρακούχο νερό Δουμπιά, με ωραίες γεύσεις αρωματισμένο, που φιλτράρεται και συσκευάζεται ακριβώς κάτω από το βράχο, στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου εμφιάλωσης! (Επισκέψιμο για γκρουπ και ομάδες περιηγητών, κατόπιν συνεννόησης!)
Λίγα μέτρα πιο κάτω, αφού περάστε ανάμεσα από τις δύο αντικρυστές γέρικες και τεράστιες βελανιδιές ξεκινάει στα αριστερά σας, το μονοπάτι για τους καταρράκτες της Μπούλας! Η Μπούλα ήταν μία τολμηρή γυναίκα που έπεσε στο νερό προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων, όπως λένε οι μαρτυρίες και προς τιμήν της ονομάστηκαν έτσι οι καταρράκτες!
Εκεί συναντάει κανείς και τη «Νερομάνα»: λέγεται πως στα παλιά χρόνια μία χανούμισσα από το Γκιουρέν, αρχηγός του χωριού, επί Τουρκοκρατίας, μετά από σημαδιακό όνειρο που είδε, υπέδειξε να σκάψουν εκεί και πράγματι βρέθηκε νερό κατάλληλο για πόση (ως τότε υπέφερε η περιοχή από έλλειψη πόσιμου νερού). Τότε με δίκτυο αυλακιών από την πηγή, τη Νερομάνα, οδηγήθηκε το νερό σε όλο το χωριό. Κατά μήκος του μονοπατιού βλέπει κανείς ερείπια 6 νερόμυλων, που υπήρχαν και λειτουργούσαν πλάι στο ρέμα.
Δυστυχώς, παρόλο που η διαδρομή είναι μικρή ως τον καταρράκτη της Μπούλας, είναι μόνο 800 μέτρα, δεν είναι προσβάσιμη για όλους, παρά μόνο για τους τολμηρούς! …πολλά τα σχέδια, τα όνειρα, οι υποσχέσεις για μία υπέροχη περιπατητική διαδρομή και διαμόρφωση του γύρω χώρου, αλλά δυστυχώς «μείναμε μόνο στα χαρτιά», όπως λέμε στον τόπο μας…
Εμείς προχωρήσαμε ευθεία, μία διαδρομή περίπου δύο χιλιομέτρων, δύσκολη, ειδικά η ανάβαση είναι μόνο για 4x4 όχημα και πάλι με προσοχή. (Ειδάλλως αν είστε του περιπατητικού, σοφό είναι να την κάνετε πεζοί.) Ανεβήκαμε στο «καμάρι» της μητέρας του Γιώργου: το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, στον λόφο!Πανέμορφο και γραφικό το ξωκλήσι, ο περιβάλλων χώρος μαγεύει, το ίδιο και η θέα από κει πάνω, που δύσκολα αποτυπώνεται στο φωτογραφικό φακό: οι λίμνες του Λαγκαδά και της Βόλβης, στο βάθος το όρος Παγγαίο και η οροσειρά του Μπέλες! Από την άλλη οι τάφοι που βρέθηκαν, ο κάμπος των Ζερβοχωρίων, τα Σανά και λίγο πιο δεξιά τα Δουμπιά! Πραγματικά δεν ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις! Μουσείο φυσικής ιστορίας υπαίθριο, θα αποκαλούσα άνετα το μέρος!
Επιστροφή στο χωριό για μία δεύτερη ξενάγηση-ωδή στη φύση:
Παίρνουμε το δρόμο για το Καλαμωτό (βγαίνοντας από το χωριό και περνώντας τα κοιμητήρια), μετά από ένα χιλιόμετρο περίπου στην καρδιά του δάσους των βελανιδιών και των υπεραιωνόβιων πλατανιών, με τρεχούμενα νερά τριγύρω. Αφήνουμε το όχημα μπροστά στο ξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα. Ιδιοκτησία της οικογένειας Μητσιά που όσοι βρεθείτε εδώ στις 27 Ιουλίου θα παρακολουθήστε τη λειτουργία εις μνήμην του Αγίου, θα γευτείτε κεράσματα και στιγμές χαλάρωσης σωματικής και ανάτασης πνεύματος. Ακριβώς μπροστά σας υπάρχει δεξαμενή νερού σκεπαστή. Ήταν η μοναδική πηγή παλιότερα που με σωλήνες οι Δουμπιώτες τροφοδοτούσαν με πόσιμο νερό τους γείτονές τους στο Καλαμωτό!
Και αριστερά ο Μύλος του Πιπερά, με τον πολύ μεγάλων διαστάσεων υδατόπυργο, που προσπαθεί να σταθεί όρθιος, από το 1850 στη φθορά του χρόνου και στην αναλγησία της πολιτείας… Πλάι στον Μύλο ξεκινάει μονοπάτι για σας που λατρεύετε το σπορ, απλά φροντίστε να έχετε κατάλληλο εξοπλισμό. Το σκηνικό βγαλμένο από παραμύθι, τα λόγια φτωχά μπροστά σ’ αυτά που αντικρύζουν τα μάτια εδώ…
Κάπου εδώ ο Γιώργος μάς ανοίγει την πόρτα του δεύτερου μαγαζιού της οικογένειας, το Wood house café-bar. Ένα υπαίθριο ολοήμερο καφέ-πολυχώρος που τα αγόρια της οικογένειας Παπά το λειτουργούν από τον Μάιο ως τον Οκτώβριο.
Υπέροχος χώρος, για όλες τις ηλικίες με τεράστιο εύρος θέας στον κάμπο και στα γειτονικά χωριά και με πολλά σχέδια για μία δημιουργία επισκέψιμης φάρμας, στο άμεσο μέλλον. Δροσερά ποτάκια τα ζεστά βράδια θεωρούνται must του καλοκαιριού εδώ!!
Στο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής ο χώρος μεταμορφώνεται σε νυχτερινό κέντρο, φιλοξενούνται γνωστοί καλλιτέχνες και τα γλέντια κρατάνε μέχρι πρωίας!
Έχω παρευρεθεί στο παρελθόν και έχω άποψη επί του θέματος… (25 Ιουλίου,αργά το βράδυ!!!).
Αφού ξεδιψάσαμε με ανθρακούχο νερό «Δουμπιά», αποχαιρετήσαμε τον ξεναγό μας και πήγαμε στους άλλους δύο νερόμυλους, που βρίσκονται μέσα στο χωριό! Ο Μύλος του Κουτσού, που χτίστηκε από τον Αθανάσιο Κουτσό γύρω στα 1830, με τις όμορφες καμάρες του και πιο κάτω στο δρομάκι ο μύλος του Τσουρέλα, με ημερομηνία ανέγερσης το 1888.
Δυστυχώς η εγκατάλειψη και στους δύο νερόμυλους δείχνει κι εδώ το σκληρό της πρόσωπο…
Οι μύλοι είναι λίγα μέτρα κάτω από την πλατεία και εννοείται ότι θα πάτε με τα πόδια ως εκεί!
Επιστροφή στην πλατεία λοιπόν, βγάζουμε μία φωτογραφία στη βρύση του χωριού, που κάποτε ήταν το σημείο αναφοράς, το σημείο όπου τα παλικάρια του χωριού συναντούσαν «τυχαία» τις όμορφες κοπελιές που πήγαιναν να γεμίσουν τις στάμνες τους με πόσιμο νερό, το σημείο για λίγο κους κους μετά τον ολοήμερο κάματο στα χωράφια…
Ο δρόμος πάνω από την πλατεία οδηγεί στον Ι.Ν. της Αγίας Παρασκευής και μετά από μια μικρή βολτίτσα στα δρομάκια του χωριού κατεβαίνουμε πάλι στην πλατεία για να πάρουμε αποφάσεις…
θα πιούμε ένα ωραιότατο καφεδάκι και θα συνομιλήσουμε με τους ντόπιους στο μοναδικό καφέ απέναντι από την ταβέρνα «Στεργιανός» ή θα δοκιμάσουμε το υπέροχο ντόπιο λουκάνικο απέναντι στον Γιώργο και στην Ευγενία;
Δύσκολες αποφάσεις, κρίσιμη η ώρα… μάλλον θα το κάνουμε συνδυαστικά! Καλώς ήρθαμε στα Δουμπιά, καλώς ήρθατε κι εσείς στο χωριό και εδώ σας αφήνουμε να πάρετε κι εσείς τις δικές σας αποφάσεις…
Εργοστάσιο εμφιάλωσης ανθρακούχου νερού «Δουμπιά»: 2371092000
Κοινοτικό κατάστημα: 2371092260
Περιφερειακό Ιατρείο: 2371092222
Κάθε φορά που θα γίνεται κόκκινο το κουμπί του κάθε χωριού και θα είναι έτοιμο για περιήγηση! Πατήστε το και καλό σας ταξίδι…
Τα κείμενα και οι φωτογραφίες του παρόντος ιστότοπου, είναι ιδιοκτησία του halkidikiportal.gr. Αντιγραφή κειμένων και φωτογραφιών απαγορεύεται ρητά χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση του διαχειριστή/ιδιοκτήτη του παρόντος.
Επιτρέπεται η χρησιμοποίησή τους, εφόσον γίνεται ρητή αναφορά της πηγής, με σύνδεσμο (link) προς το χρησιμοποιούμενο άρθρο.
Θέλουμε ο επισκέπτης στο σπίτι μας (τη Χαλκιδική) να αισθανθεί σαν το σπίτι του. Nα του παρέχουμε όλες τις ανέσεις ώστε να χαλαρώσει, να διασκεδάσει, να ταξιδέψει, να γευτεί τοπικά προϊόντα και φεύγοντας να έχει ήδη προγραμματίσει το επόμενο ταξίδι του σε ένα άλλο μέρος του Νομού μας!
Παραδοσιακό οινοποιείο σε 110 στρέμματα όπου φιλοξενούνται οκτώ ελληνικές ποικιλίες κρασιών
Αν το ταξίδι ήταν γεύση, αυτή είναι μία: Μπύρα Μεθιά η παραδοσιακή ελληνική μπύρα Χαλκιδικής
Βιολογικά μέλια – Μέλι καστανιάς, μέλι κουμαριάς, ελάτης και θυμαρίσιο Αγίου Όρους
Παραδοσιακό οικογενειακό ελαιοτριβείο. Χρυσό βραβείο το 2018 για το liocladi gold έξτρα παρθένο ελαιόλαδο.
Ελαιοπαραγωγός με 6.500 ελαιόδενδρα βραβευμένος για τη μαύρη αφυδατωμένη ελιά